ΤΑ ΑΜΠΑΛΑΖ ΚΑΙ ΤΑ «ΒΑΦΤΙΣΙΑ»: ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΞΟΔΕΥΤΗΚΑΝ ΣΕ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ ΓΙΑΤΙ…

ΑΜΠΑΛΑΖ «βαφτισια» κουτσελινη

Είχα πολύ θυμό, μέχρι που... Αυτό το «μέχρι που…» ακόμη και τώρα που το γράφω καίγονται τα σωθικά μου. Πονάω. Πώς μπόρεσα να θυμώσω τόσο. Πώς δεν ένιωσα τους δικούς του θυμούς, όταν έπινε από το πρωί και δεν τον ένοιαζε η ζωή του. Πώς δεν του είπα ότι τον καταλάβαινα. Γιατί, μπαμπά, μας πόνεσες τόσο, γιατί έκανες τόσο κακό στον εαυτό σου; Ήσουν ο καλύτερος…

Κατάφερες να κάνεις μια ολόκληρη «αυτοκρατορία» με καταστήματα στη Σκόπελο και τον Βόλο, με μια ραπτομηχανή και μια βαλίτσα. Μπήκατε στο καράβι με τη μαμά, και τον Αλέκο μικρό, μιας και είχαμε δώδεκα χρόνια διαφορά, και κατέκτησες το εμπόριο, αλλά ράγισες τη ζωή σου. Φύγατε από τον Βόλο που ήδη είχες το καλύτερο ραφείο, και άλλαξες τον κόσμο σου και τις μέρες σας!

Γιατί δεν μπορέσαμε να σε βοηθήσουμε; Γιατί δεν αντιστάθηκες στην πρόσκαιρη χαρά τού αλκοόλ; Πώς σε κυρίευσε εσένα, τον έξυπνο έμπορα; Μήπως ήσουν εμποράκος στην ψυχή;

Αχ, μπαμπά μου… Πόσα διαφορετικά λόγια θα μπορούσα να σου πω σήμερα…

Πήγα στην κηδεία του θυμωμένη. Ταξίδεψα με λεωφορείο από Αθήνα για Βόλο, και τότε ήμουν σχεδόν στα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα. Τον θάνατό του μου τον ανακοίνωσε ο δημοσιογράφος Γιάννης Δημαράς. Δεν είχα κινητό και πήραν στη δουλειά για να μου το μεταφέρουν. Ο Γιάννης ήξερε. Του είχα πει αρκετά μου μυστικά. Όσα μπορούσα να πω τότε... Μαζί με την αείμνηστη Ρίκα Βαγιάνη, γνώριζαν κάποια πικρά μου κομμάτια. Μου στάθηκαν πολύ.

Ήταν Ιούνιος του 1994 όταν μπήκα σούρουπο στο πούλμαν και δεν ήξερα αν έπρεπε να είμαι χαρούμενη που λυτρώθηκε η κυρα-Λένη μου ή να κλαίω για όλα όσα δεν πρόλαβα να του πω. (Εγώ πια είχα φύγει από κοντά τους και δεν υπέφερα όπως όταν ήμουν παιδί. Η ψυχή μου συνέχιζε όμως να πονά.) Ήθελα να τον τιμωρήσω με τα σκληρά μου λόγια για εκείνον. Να ξεθυμώσω. Να αδειάσω από όσα κουβαλούσα.

Ο αδελφός μου Αλέκος, όταν τον είδα με το που έφτασα, ήταν θολωμένος και η κυρα-Λένη μου έκλαιγε γοερά από αγάπη. Κι εγώ, σαν «αστυνομικός», πήγα να επιβάλω την τάξη. Όχι άλλο κλάμα. Πού να ’ξερα πως τρία χρόνια αργότερα θα κατέρρεα από αγάπη. Ενδόμυχα ήθελα να φορέσω λευκά, σε κόντρα όσων φορούσαν μαύρα για εκείνον. Ήθελα να εκδηλώσω τη χαρά μου για το συμβάν, τον θάνατό του, υποσυνείδητα.

Η μάνα μου τα φόρεσε για χρόνια, όσο κι αν την επέπληττα. Τον αγάπησε πολύ, κι ας μην το παραδεχόταν. Ήταν ο άνθρωπός της. Δέθηκε με τις αδυναμίες του. Έγινε ο φάρος του στα εύκολα και δύσκολα ταξίδια του. Στα ταξίδια του, στην τρικυμία τού αλκοόλ τον φώτιζε με την αγάπη της. Δεν τον πρόδωσε ποτέ, ούτε μαρτύρησε στην Αστυνομία τις δύσκολες μέρες της.

Δεν είναι το μαύρο που δείχνει το πένθος, αλλά για μένα εκείνη τη στιγμή ήθελα να δείξω τον θυμό μου φορώντας λευκά. Ήθελα να βγω από το συμβάν αλώβητη. Πόσο μικρή ήμουν, τελικά. Πόσα λίγα ήξερα για τη ζωή και τις αλήθειες της.

Μετά τον θάνατό του αρχίζω να πονάω μέσα μου, μπαίνω σε βαθιές καταθλίψεις, αλλά έξω μου δουλεύω σκληρά να ξεχωρίσω, χαμογελώ με μάτια θυμωμένα και ζω χωρίς έρωτα και αγάπη. Δεν μπορούσα να ζήσω με άντρα για μεγάλο διάστημα. Μόλις κάτι μικρό με ενοχλούσε, έφευγα σαν κλέφτης. Δεν είχα τη δύναμη να παλέψω για την αγάπη. Άλλωστε, και πότε το ’μαθα... (Ολόκληρο βιβλίο θα χρειαζόμουν για να σας μιλήσω για τη δύναμη της αγάπης. Αμέτρητες σελίδες φορτισμένες από αγάπη και μίσος.)

Δούλευα πολύ σκληρά, όταν τρία χρόνια μετά τον θάνατό του και ενώ είμαι σε σχέση, τον βλέπω στο όνειρό μου. Ήμουν στη Σκόπελο, εκεί που είναι το νεκροταφείο στο «Αλούπι», και κάνουμε βόλτα με τη φίλη των παιδικών μου χρόνων και παντοτινή, την Καίτη. Ο μπαμπάς μου δεν ήταν θαμμένος εκεί αλλά στον Βόλο. Από παιδιά όμως με την Καίτη πηγαίναμε εκεί. Και πολλές από τις εκδρομές μας με το σχολείο ήταν εκεί. Πολλά δάκρυα των δύσκολων παιδικών μου χρόνων θάφτηκαν σ’ εκείνες τις εκδρομές.

Εκείνη η βόλτα όμως στον ύπνο μου έγινε στα 24 μου χρόνια και είχα μια δεκαετία να την κάνω πραγματικά, όπως τότε που ήμουν παιδί. Πόσες βόλτες άραγε κάνει η ζωή στο παρελθόν; Τη στιγμή που προχωράμε, περνάει από μπροστά μας ένας κύριος, λίγο βασανισμένος οπτικά. Μας προσπερνάει και νιώθω ότι η μπόρα μόλις μπήκε στο είναι μου. Τώρα ήταν μια άλλη μπόρα, που θα κρατούσε για πολύ. Λέω στη φίλη μου: «Αυτός δεν ήταν ο “μπουντού”;» – έτσι τον έλεγα χαϊδευτικά. «Νομίζω», μου λέει και τρέχουμε να τον προλάβουμε. Έτρεχα και έτρεχε. Τρέχαμε και έβαζε διπλάσια ταχύτητα να μην τον προλάβουμε. Ξαφνικά μπαίνει σ’ ένα σαραβαλιασμένο αυτοκίνητο κι εμείς τα χάνουμε. Τώρα είναι που δεν θα τον προλάβουμε. Το σύμπαν μάς έπαιζε άσχημα παιχνίδια. Τρέχουμε πάρα πολύ μέχρι που ακινητοποιεί το αυτοκίνητο και βγαίνει έξω. «Μπαμπά;» του λέω. Με κοιτάζει και μου λέει: «Δεν σε αγαπώ, ούτε εσένα, ούτε τη μητέρα σου». Βόμβα στην ψυχή! «Μη με ξαναενοχλήσετε και οι δύο, ούτε εσύ, ούτε αυτή». Έβαλε μπροστά τη μηχανή και έφυγε... Εκείνος έφυγε από το όνειρο κι εγώ κλειδώθηκα σε αυτό για πάντα.

Ξύπνησα, και από εκείνη τη στιγμή έκλαιγα γοερά συνεχώς, χωρίς να το θέλω... Κάπως άρχισε να αδειάζει η ψυχή μου από τους θυμούς. Ναι, δεν μας ήθελε. Τριγύριζε η ψυχή του για να μας βρει να μας το πει; Όχι, δεν θα μας μιλούσε ποτέ έτσι. Πόση αλήθεια να αντέξεις στο όνειρο; Πώς να το διαχειριστώ; Τι να το κάνω; Πώς να πορευτώ; Τι σήμαινε; Γιατί τώρα;

Δούλευα στα κοντρόλ, πάντα με ένταση και πάθος, αλλά κάποιες φορές χανόμουν στην τουαλέτα, σε κλειστά γραφεία, στον δρόμο έξω από τα στούντιο για να κλάψω. Δεν το ’θελα. Τα δάκρυα ξεπηδούσαν και έφερναν μπόρες στα μάτια.

Αυτό το όνειρο ήταν η αρχή τής μετέπειτα ψυχανάλυσής μου. Της αλήθειας μου, που καθάρισε το θολό και πικρό μου παρελθόν. Ξεκίνησα να μαλακώνω το θεριό που μεγάλωνε μέσα μου μαζί με μένα. Να το ταΐζω με αυτογνωσία. Να αρχίσω να με αγαπώ. Να μη φορτώνομαι όσα οι άλλοι δεν διαχειρίστηκαν. Να αρχίσω να βγαίνω από τα σκοτάδια των σκέψεών μου, που για τους άλλους ήταν ένα κορίτσι δυνατό και πολύ ώριμο. Για μένα, ήμουν ένα μικρό παιδί που δεν έπαιξε, και ήμουν πολύ φοβισμένη για τη ζωή. Μετέτρεπα τον φόβο μου σε πείσμα. Τον «βάφτιζα» πείσμα. Πόσες φορές «βάφτισα» αλλιώς τις λέξεις και μου βγήκε σε καλό…

Τα δικά μου όνειρα είναι προφητικά. Μέχρι τώρα σηματοδότησαν όλες τις αλλαγές στη ζωή μου. Με άλλαξαν. Με αγάπησα. Ξεθύμωσα με μένα τελικά. Μέσα μου ήμουν γεμάτη από την τοξικότητα του θυμού μου. Αδιαχείριστοι θυμοί που στο τέλος γιγαντώνονταν και με έπνιγαν.

Μέχρι που ξεπήδησαν σαν όνειρο από το υποσυνείδητο και ανακουφίστηκα για πάντα.

Μπαμπά μου, ήρθες στο όνειρό μου να μου πεις πως η δική σου ζωή ήταν σαραβαλιασμένη, όπως το αμάξι που μπήκες. Ήρθες για να με ανακουφίσεις από τους θυμούς μου. Να καταλάβω πόσο σε αγάπησα. Πως με έπλασες διαφορετική. Να μου φέρεις την μπόρα για να δω τον ήλιο. Να αφήσουμε την ψυχή σου ελεύθερη. Να σε συγχωρήσουμε και να μας συγχωρήσεις με τη μαμά, που κάθε δύσκολο βράδυ τα δυο μας ήμασταν ένα.

Μπαμπά μου... Η δική μας μπόρα ήταν για να με μάθεις να ζω. Να δω μέσα από σένα πως μπορώ να ερωτευτώ, να αγαπήσω, να ζήσω…

Ακολουθήστε το Greeks Channel στο Google News και δείτε πρώτοι όλες τις ειδήσεις, με τα πιο δημοφιλή νέα και έκτακτη επικαιρότητα για την Ελλάδα και όλους τους Έλληνες καθώς επίσης οτιδήποτε καινούργιο και σημαντικό αφορά την Ελληνική κοινωνία και ομογένεια.
3.3K

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ BLOG

ΚΥΚΛΩΜΑ ΑΠΑΤΗΣ ΜΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ

ΚΥΚΛΩΜΑ ΑΠΑΤΗΣ ΜΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ

Είναι πολλές οι πληροφορίες που θέλουν ανυποψίαστοι καταναλωτές να γίνονται θύματα επιτήδειων που ασχολούνται με τις αγοραπωλησίες αυτοκίνητων και εξαπατούν τους υποψήφιους πελάτες

Newsroom
«Η ΖΩΗ ΑΛΛΙΩΣ»

«Η ΖΩΗ ΑΛΛΙΩΣ»

Ίσως αν η ζωή ήταν όπως πριν, να μην έμοιαζε όπως τώρα – ίσως να μην ήξερες πώς μοιάζει αλλιώς

Της Empyrean

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΩΡΑ!

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΝΙΜΩΣ ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ;

Πολλές οι φωνές που παγκοσμίως και διαχρονικά ζητάνε τη μόνιμη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα

Του Francesco Vitali

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΝΙΜΩΣ ΟΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ;

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ: ΤΖΟΡΤΖ ΤΣΟΥΝΗΣ.

Ο Γιώργος Τσούνης είναι η προσωποποίηση του αμερικανικού ονείρου και η ιστορία του αποτελεί μια εντυπωσιακή ιστορία επιτυχίας

Της Νανάς Παλαιτσάκη

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΧΕΙ ΟΝΟΜΑ: ΤΖΟΡΤΖ ΤΣΟΥΝΗΣ.

Η ΡΟΥΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.

Δεκατρείς ερωτήσεις για ένα επικό θρίλερ.

Της Νανάς Παλαιτσάκη

Η ΡΟΥΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ.

Η ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ.

Οι μάρτυρες και η αξιοπιστία τους στην δημοκρατία δεν μπορεί να εξαρτάται από την θρησκεία, το ύψος , τα κιλά και την σεξουαλική επιλογή

Της Νανάς Παλαιτσάκη

Η ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ..ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

Η σιωπή των Αμνών και κάποιοι αφορισμοί για την αμαρτία

Της Νανάς Παλαιτσάκη

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ..ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ» ΤΟΥ ΛΕΜΠΡΟΝ ΤΖΕΙΜΣ

To παγκόσµιο Bestseller και βραβευµένο παιδικό βιβλίο του πασίγνωστου, ταλαντούχου και πολυβραβευµένου µπασκετµπολίστα του NBA Λεµπρόν Τζέιμς

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ» ΤΟΥ ΛΕΜΠΡΟΝ ΤΖΕΙΜΣ

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ;

Τι κάνουμε; Ο πόλεμος στην Ουκρανία.. Οι χιλιάδες πρόσφυγες ...Τα νήπια πάνω στο χιόνι... Οι αναμνήσεις μιας ζωής μέσα σε σακούλες ..Οι άνθρωποι με τα κατοικίδια αγκαλιά ....

Της Νανάς Παλαιτσάκη

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ;

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΑΣ ΗΛΙΚΙΑ

Η εισβολή στην Ουκρανία, οι πρόσφυγες, οι καταστροφές, οι νεκροί και εκείνοι που μένουν να υπερασπιστούν την πατρίδα τους.

Της Νανάς Παλαιτσάκη

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΑΣ ΗΛΙΚΙΑ

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ : «KAI ΑΙΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ!»

Ο Μίκης Θεοδωράκης έσβησε στα 96 του χρόνια, αφήνοντας πλούσια κληρονομιά στους Έλληνες αλλά και στους πολίτες του κόσμου

Της Καίτης Νικολοπούλου

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ : «kai ΑΙΕΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΜΙΚΡΟΣ, Ο ΜΕΓΑΣ!»

ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ

Το βιβλίο της Ζήνας Κουτσελίνη διάβασε ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος και μας έστειλε τις ευχές του

Του Francesco Vitali

ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ

Η «πατρίδα επιλογής» της Αγγελικής Γιαννακίδου

Σε αυτό το επεισόδιο η Μπέττυ Μαγγίρα συνομιλεί με την Αγγελική Γιαννακίδου που βρέθηκε στη Θράκη και παρέμεινε

Η «πατρίδα επιλογής» της Αγγελικής Γιαννακίδου

ΔΩΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Όταν εμείς κάνουμε τα εύκολα, δύσκολα. Τρόποι για να διευκολύνετε την ζωή σας με το ταίρι σας.

Της Νανάς Παλαιτσάκη

ΔΩΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

BEST SELLER ΖΗΝΑ ΚΟΥΤΣΕΛΙΝΗ: «ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ»

Με το βιβλίο της «Μία σελίδα την ημέρα» η Ζήνα Κουτσελίνη κέρδισε την εμπιστοσύνη των αναγνωστών.

Της Ελπίδας Γαϊτανιού

best seller ΖΗΝΑ ΚΟΥΤΣΕΛΙΝΗ: «ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ»

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Αποσαφηνίστηκε ο οδικός χάρτης ανοίγματος της αγοράς από τον πρωθυπουργό

Tου Κώστα Παπαχλιμίντζου

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΛΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

ΚΑΜΕΝΗ ΓΗ, ΚΑΜΕΝΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ

Με χιλιάδες στρέμματα καμένου δάσους, χιλιάδες καμένα σπίτια και επιχειρήσεις, οι δικαιολογίες περί κλιματικής αλλαγής περιττεύουν

Της Καίτης Νικολοπούλου

ΚΑΜΕΝΗ ΓΗ, ΚΑΜΕΝΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ

ΚΥΚΛΩΜΑ ΑΠΑΤΗΣ ΜΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ

Είναι πολλές οι πληροφορίες που θέλουν ανυποψίαστοι καταναλωτές να γίνονται θύματα επιτήδειων που ασχολούνται με τις αγοραπωλησίες αυτοκίνητων και εξαπατούν τους υποψήφιους πελάτες

Newsroom

ΚΥΚΛΩΜΑ ΑΠΑΤΗΣ ΜΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΒΑΘΙΑ ΡΙΖΩΜΕΝΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ

Κανένας γονιός δεν πρέπει να «τιμωρείται» για την επιλογή του να κάνει οικογένεια

Της Μαρίας Συρεγγέλα, Υφυπουργού Εργασίας,
αρμόδιας για τη Δημογραφική Πολιτική και την Οικογένεια

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΒΑΘΙΑ ΡΙΖΩΜΕΝΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ...

Όταν σκεφτόμουν τις τέχνες και τον πολιτισμό, την ποίηση, την λογοτεχνία την μουσική και γενικότερα την Ελληνική κουλτούρα πάντα πίστευα πως οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτούς τους χώρους βρίσκονται στο φως, επειδή ακριβώς ασχολούνται με το φως.

Του Francesco Vitali

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΣ...

ΠΟΙΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ;

Η επίλυση του Κυπριακού πρέπει να επιτευχθεί με την άμεση απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων από τη Βόρεια Κύπρο

Του Chris Siametis

ΠΟΙΑ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ;

ΟΥΔΕΝ ΚΡΥΠΤΟΝ ΥΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟΝ

Οι κατ’ ευφημισμόν ντόπιες και κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις δεν θα σώσουν την κακή εικόνα της Ν.Δ.

Του Francesco Vitali

ΟΥΔΕΝ ΚΡΥΠΤΟΝ ΥΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟΝ