GR US

Ηλεκτρονικά Δάκρυα και Ψηφιακό Αίμα

Του Francesco Vitali
Ηλεκτρονικά Δάκρυα και Ψηφιακό Αίμα

Μετά από κάθε ζημιά, είναι στη φύση μας να καθόμαστε και να γλείφουμε τις πληγές μας να επουλωθούν. Να ρίχνουμε και μια ματιά στο «πεδίο της μάχης» που καπνίζει ακόμα, από τον ενστικτώδη φόβο μην ξεσπάσει και τίποτε χειρότερο. Σεισμός-μετασεισμός που λέμε. Στις δύσκολες ώρες αυτές, έχουμε ανάγκη ένα χάδι, μια υποστήριξη και υλική και ηθική, έχουμε ανάγκη σοβαρότητα και πραότητα για να περάσουμε τη δύσκολη φάση και να συνεχίσουμε να ζούμε.

Όσοι ζούμε. Γιατί κάποιοι, κάποιες-και δεν είναι καθόλου λίγοι- πέθαναν. Σκοτώθηκαν, έχασαν τη ζωή τους. Όταν ένας οδηγός περνάει το κόκκινο και σκοτώνεται, η ευθύνη είναι δική του, αλλά αυτό δεν μπορείς να το πεις στη μάνα του.

Το ίδιο και με το ζήτημα των αυθαιρέτων που έγινε πάλι το τέλειο βούτυρο στα… παντεσπάνια των πολιτικών δυνάμεων, αλλά και ένας έξυπνος εμπλουτισμός ύλης στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ για τις πυρκαγιές.

Όσοι από εμάς δε βρέθηκαν εκεί και δεν κούνησαν το μικρό τους δαχτυλάκι, χαζεύουν τα δάκρυα, το αίμα, τον πόνο των ανθρώπων μέσα από τις smart οθόνες τους, εναλλάσσοντας τα κανάλια σε αναζήτηση της πιο ιντριγκαδόρικης κουβέντας, του μεγαλύτερου ξεσπάσματος, της πιο συγκλονιστικής ιστορίας. (Άλλο πια και τούτο με το ρήμα «συγκλονίζω» στην ελληνική δημοσιογραφία: σε λίγο θα ξεχάσουμε, αν δεν το έχουμε ήδη κάνει, τι πραγματικά σημαίνει!)

Θυμόμαστε άραγε ότι τα δάκρυα όμως μουσκεύουν στ’ αλήθεια και το αίμα λερώνει; Γιατί είναι πέρα για πέρα αληθινά-δε ζουν μόνο στις τηλεοράσεις και τις οθόνες των ηλεκτρονικών συσκευών. Κι εμάς η ζωή μας τρέχει, χανόμαστε μες στον λίγο χρόνο που μας απομένει μες στη μέρα, αισθανόμαστε αδύναμοι να βοηθήσουμε αυτούς που έχουν ανάγκη. Παρασυρόμαστε από μεγάλα λόγια και θεωρίες…

Το χειρότερο είναι ότι και στον εαυτό μας είμαστε αδύναμοι να παρασταθούμε. Συμμετέχουμε κι εμείς σε πεδία μάχης καθημερινά-μπορεί χωρίς όπλα, πείνα και φλόγες, αλλά απέναντι σε κράτη που ζητούν υπερβολικούς φόρους, απέναντι σε εργοδότες που δεν πληρώνουν, απέναντι σε ολόκληρο το σύμπαν, που, καμιά φορά, μοιάζει να συνωμοτεί όχι γι’ αυτό που θέλουμε πολύ, αλλά γι’ αυτό που απευχόμαστε να γίνει.

Το τσιτάτο «εγώ να είμαι καλά, πάνω απ’ όλα ο εαυτός μου» είναι η απόλυτη περιγραφή της κατάστασης που βιώνουμε εμείς, οι άνθρωποι του 21ου αιώνα. Φυσικά, ο ατομισμός δε ριζώνει σε καμιά χρονολογία-έχει τις ρίζες του στο «ανέκαθεν» και την ανθρώπινη φύση.

Ευτυχώς, στην προκειμένη περίπτωση ενωθήκαμε, Έλληνες και όχι μόνο, για το καλό των πληγέντων. Μαζεύτηκαν εκατομμύρια ευρώ και είδη αξίας εκατομμυρίων. Τα ιδρύματα έδωσαν cash, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας μια μπουκιά ψωμί. Και πάνω που μας βλέπουν οι «από πάνω» ενωμένους και, έστω φαινομενικά, μπρος στην καταστροφή και τη διάλυση μονιασμένους, αποφασίζουν ξανά για εμάς, χωρίς εμάς τον διχασμό μας.

Παχιά λόγια, μπηχτές, εξυπνακίστικες και πολιτικάντικες ατάκες να ανταλλάσσονται από κοστουμάτους με εξασφαλισμένο το μισθό, στο όνομα των ανθρώπων που, εξαιτίας τους έχουν καεί, έχουν πεθάνει, έχουν ζήσει ανάπηροι, έχουν επιζήσει ορφανοί, που εξαιτίας τους σκέφτονται να αφήσουν τη χώρα, σκέφτονται να απομακρυνθούν από τα κοινά λόγω αηδίας και λοιπά και λοιπά. Από ποιους; Από ανθρώπους που εξελέγησαν για να αναλάβουν ευθύνες και συνεχώς τις αποποιούνται! Ακόμα κι αν πρόκειται για τον ίδιο τον πρωθυπουργό της χώρας!

Α, ναι. Αυτό εννοείται ότι δεν αφορά μόνο τους πληγέντες από την πυρκαγιά. Αφορά μια γενικότερη παθογένεια. Αφορά Όλους. Σε αυτή τη χώρα, πάντα ο διχασμός έμοιαζε η σωστή λύση. Ποιους όμως εξυπηρετεί; Αυτό μπορεί να απαντηθεί από έναν μαθητή δημοτικού, με γνώσεις βασικής ιστορίας.

Τα συμφέροντά μας, αλλά και η αξιοπρέπειά μας, δεν έχουν καμία σχέση με ρητορικές μίσους που αλληλοεξαπολύουν οι άνδρες και οι γυναίκες της πολιτικής. Εμείς θέλουμε νε εξαλειφθούν τα ρουσφέτια, να μην ξαναεπιτραπεί να χτιστούν αυθαίρετα, να υπάρχουν δικαιώματα που στην πράξη γίνονται σεβαστά. Θέλουμε ο κικεώνας των δημοσίων υπηρεσιών να απλοποιηθεί, θέλουμε θέσεις εργασίας και θέλουμε να μειωθούν οι παράλογοι φόροι! Θέλουμε στη χώρα μας να υπάρχουν ευκαιρίες, θέλουμε φροντίδα και προστασία από ένα κράτος που θα διαφυλάσσει την αίγλη μας ως έθνους-κάτι που, βέβαια, για μερικούς είναι ψιλά γράμματα…

Θα μου πεις τώρα, και εσένα τι σε νοιάζει? Εσύ ζεις στο Los Angeles! Τι σκας εσύ?

Σκάω όπως όλοι μας που ζούμε μακριά από την Ελλάδα. Το έχω ξαναπεί και θα το ξαναπώ. Μου μιλάς για την πατρίδα. Για πια πατρίδα μου μιλάς?

Όλοι φταίμε μα αυτοί που κυβερνούν και διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα ακόμα περισσότερο που κάνανε την πατρίδα ένα νεκροταφείο ψυχών. Αλλά γιατί εμείς φταίμε λιγότερο από αυτούς? Όλα με την δικη μας ανοχή γίνονται, με την δική μας ψήφο και τα δικά μας ρουσφέτια. Κάποια μέρα, κάποια στιγμή, ρισκάρουμε ζώντας έτσι, τα ασφαλή ψηφιακά δάκρυα να κυλήσουν απτά και καυτά στα δικά μας μάγουλα. Να δούμε τότε αν θα αντέχουμε να παρακολουθήσουμε ανθρώπους που μπρος στον δικό μας πόνο βάζουν συμφέροντα και χαρτιά και, και, και… Πριν έρθει αυτή η μέρα, μπορούμε να πάρουμε πιο σοβαρά την κατάσταση, με το αληθινό της αίμα, την πραγματική της στάχτη και ολωσδιόλου αληθινή της απόγνωση και να μην επιτρέπουμε τον διχασμό.

Μόνο ενωμένοι μπορούμε να νικήσουμε τις κακοτοπιές. Κι αυτό ισχύει εντός κι εκτός Ελλάδας. Εντός κι εκτός πολιτικής σκέψης.

Πότε γίναμε τόσο αναίσθητοι αλήθεια; Και τι κάνουμε διαφορετικό όταν μπροστά σε τόσο τρόμο,φόβο και λύπηση κινδυνεύουμε να γίνουμε τελείως απαθείς ή τελείως μοιρολάτρες?

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΠΟΨΗ